MAMAPRAAT

MIJN ZWANGERSCHAP + BEVALLING

Mijn zwangerschap is in de eerste trimester en een deel van het tweede trimester goed verlopen. Ik had nergens last van en ik voelde me heel erg goed. Geen rare kwaaltjes of pijn in mijn buik of rug.

Hoe begon het?

Mijn man en ik waren een rondje aan het fietsen op een warme zomer avond en op eens uit het niets kreeg ik een verschrikkelijke pijn in mijn onderbuik. Met veel pijn en moeite zijn wij naar huis gefietst en ben ik gaan liggen op de bank. Het deed zo veel pijn dat mijn man de verloskundige had gebeld op het spoed nummer. Na overleg leek het haar toch verstandig om even langs te komen om het een en ander te checken.

Toen de verloskundige er eenmaal was heeft ze aan mijn buik gevoeld en een inwendig onderzoek gedaan om te voelen of er geen ontsluiting was. Omdat ze het niet helemaal zeker wist zei ze dat ik voor de zekerheid even naar het ziekenhuis moest voor een CTG-scan. Ze belde naar het ziekenhuis om de situatie voor te leggen en we konden meteen terecht.

Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen werd ik meteen aan de CTG-scan gelegd en moest ik een uur blijven liggen zodat ze konden zien of ik weeën had en hoe het met de baby ging. Na een uur kwam de verloskundige van het ziekenhuis langs en bekeek de CTG-scan. Ze zei dat ik last had van harde buiken en nadat ze mij ook inwendig had onderzocht zei ze dat ik 1 centimeter ontsluiting had en dat ik moest blijven.

Komt alles wel goed?

Opeens stond onze wereld op zijn kop en waren wij bang, bang voor wat er ging gebeuren. Zou de baby eerder komen? En wat als hij nu zou komen? Ik werd opgenomen en er werd overlegd met de verloskundige en de kinderarts.

Na een nacht in het ziekenhuis zonder geslapen te hebben gelegen kwamen ze de volgende ochtend weer langs; wij gaan je weeën remmers geven om te zorgen dat je kindje niet nu al ter wereld komt. Ook kreeg ik longrijpings prikken in mijn bil, zodat als ons kindje geboren zou worden de longetjes al gerijpt zijn.

Wij moesten het allemaal maar laten gebeuren wat was dat eng zeg ik ben nog nooit zo bang geweest! Na 3 dagen zouden ze stoppen ze met de weeën remmers en zou dat helpen? Ze besloten dat ik naar het Sofia kinderziekenhuis moest in Rotterdam, want ze wisten niet wat er zou gebeuren als ze zouden stoppen met de weeën remmers. En in het Sofia kinderziekenhuis zijn ze gespecialiseerd in te vroeg geboren baby’s dus waren we daar in goede handen.

Dus in de ambulance naar het Sofia kinderziekenhuis in Rotterdam. Meteen weer aan de CTG-scan gelegd en de laatste weeën remmers gekregen. Wij kregen daarna een rondleiding op de neonatologie afdeling van het ziekenhuis. En er werd informatie gegeven over wat er allemaal nog niet ontwikkeld zou zijn als ons kindje met 26 weken geboren zou worden.

Daarna even bijgekomen van alle informatie en door voor een echo om te kijken of de bloed-doorloop van ons kindje goed is, en hoe het staat met de groei. Gelukkig was dat allemaal in orde.
De volgende dag was de eerste dag zonder de weeën remmers en hielden ze ons goed in de gaten. Maar gelukkig bleef het rustig en werd de pijn ook al minder. Ik moest nog 2 nachten blijven ter observatie of alles goed zou blijven gaan.

Na 2 dagen mocht ik weer naar huis toe en moest ik bedrust houden, ik mocht niks meer doen. Eenmaal thuis moesten wij dit echt allemaal even verwerken. Was dit echt allemaal gebeurd? Pff het was allemaal zo heftig. Het leek net of het allemaal een droom was of een film. Maar we moesten realistisch blijven dat er als nog een kans was dat ons zoontje eerder zou komen.

Gelukkig bleef het tot 35 weken rustig in mijn buik tot op een avond ik weer heel erg veel pijn kreeg. Dus hebben wij meteen het ziekenhuis gebeld en mochten wij direct weer langs komen. In het ziekenhuis hebben ze mij meteen weer onderzocht, nu had ik 4 cm ontsluiting en hebben ze mij weer opgenomen. Alleen had ik last van harde buiken maar geen last van weeën dus bleef het nog rustig.

Na twee slapeloze nachten in het ziekenhuis mocht ik weer naar huis omdat het rustig bleef, maar als er iets was mocht ik meteen weer langskomen. Na thuiskomst meteen mijn eigen bed ingedoken en even bijgekomen van wat er weer allemaal was gebeurd.

Slapen lukte weer niet, en rond 4 uur ’s nachts kreeg ik weer veel buikpijn dus hebben we het ziekenhuis gebeld en moesten wij weer langskomen. Dit keer moest ik al in de bevallingskamer gaan liggen en werd ik weer aangesloten op de CTG-scan. Maar weer had ik geen weeën en rond een uur of 9 kwam de verloskundige langs met de kinderarts.

Ze zeiden we hebben overleg gehad en omdat je nu al 4 cm ontsluiting hebt je helemaal op bent en veel pijn hebt gaan wij je vliezen breken en weeën opwekkers geven. Vanavond zijn jullie ouders!

De bevalling

We keken elkaar aan en het was zo bijzonder, vanavond zijn wij papa en mama zei ik tegen mijn man. Dus mijn vliezen werden gebroken en de weeën opwekkers werden gegeven via een infuus. Nu maar afwachten zei de verloskundige.

De eerste 3 uur gebeurde en niks, ik had geen last van weeën en wij waren aardig relaxt. Ook mijn ontsluiting was nog steeds hetzelfde. We waren blij. Eindelijk, na deze lange zware zwangerschap mag hij komen. Wel te vroeg maar niet TÉ vroeg.

De weeën opwekkers werden verhoogd en na een uurtje begon ik weeën te krijgen dat was dus rond 1 uur ’s middags. Ze werden steeds heftiger en rond een uur of 2 had ik 6 cm ontsluiting. Het ging dus al iets sneller! Ik heb om een pijnstiller gevraagd en die kreeg ik, een prik in mijn been. Ik werd er heel erg suf van en kreeg niet zoveel meer mee, de pijn werd er niet minder door.

Na 6 uur weeën was het dan zo ver ik had 10 cm ontsluiting en kon gaan persen. Om 18.20 uur ben ik begonnen met persen, wat deed dat een pijn zeg. Ik was zo moe na slapeloze weken met zoveel spanning maar er kwam een soort oerkracht naar boven zodat het mij gewoon ging lukken!

Na 20 minuten persen was zijn hoofdje er voor de helft eruit, dat deed toch eens een pijn. Het lukte mij niet om hem er verder uit te krijgen maar toen ik de gynaecoloog naar de kast zag lopen om een schaar te pakken om mij in te knippen dacht ik nee dat gaat mij niet gebeuren! Ik perste nog een keer met mijn laatste kracht en daar was hij dan! Milan, mijn mooie zoon, mijn gezonde jongen. Mijn wonder! Ze legde hem meteen op mijn borst en mijn man mocht de navelstreng door knippen. Ik moest de placenta nog uitpersen maar na een flinke pers was de placenta er al uit. Ook had ik een klein scheurtje die gehecht moest worden dat deden ze meteen.

Hij werd onderzocht door de kinderarts en daarna mocht ik hem weer vasthouden. Wat een heerlijk gevoel was dat het mooiste gevoel wat er is! Onze zoon Milan is geboren!

Na ongeveer een half uurtje moest hij naar de neonatologie in de couveuse.

Ben je benieuwd naar het verhaal na de bevalling? Stay tuned!

Liefs, Linsey

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *